Paterson (2016)

Paterson (2016)
Paterson (2016)
Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Paterson (2016)

Paterson (2016)

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΤΖΙΜ ΤΖΑΡΜΟΥΣ
ΣΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ KANNΩΝ
ΠΟΥ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΕ ΚΟΙΝΟ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ
ΜΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ
ΑΝΤΑΜ ΝΤΡΑΪΒΕΡ ΚΑΙ ΓΚΟΛΣΙΦΤΕ ΦΑΡΑΧΑΝΙ

Η AMA FILMS ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΑΤΡΕΥΤΗ ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ
TOY ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΗ ΤΖΙΜ ΤΖΑΡΜΟΥΣ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΑ –  ΤΑΙΝΙΑ ΕΝΑΡΞΗΣ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

[Έξοδος: 5/1/2017]

Υπόθεση:

Ο Πάτερσον είναι οδηγός λεωφορείου στην ομώνυμη πόλη του Πάτερσον, στο Νιου Τζέρσι. Κάθε μέρα, ο Πάτερσον ακολουθεί μια ρουτίνα: κάνει το καθημερινό του δρομολόγιο, παρατηρώντας την πόλη καθώς αυτή περνά μπροστά από το παρμπρίζ του και κρυφακούγοντας αποσπασματικά τις συζητήσεις γύρω του. Γράφει στίχους σ’ ένα τετράδιο. Βγάζει βόλτα τον σκύλο του. Σταματά σ’ ένα μπαρ και πίνει μία μόνο μπίρα. Και γυρνά σπίτι στη γυναίκα του, τη Λόρα. Αντίθετα, ο κόσμος της Λόρα αλλάζει διαρκώς. Βλέπει νέα όνειρα σχεδόν καθημερινά. Ο Πάτερσον αγαπά τη Λόρα, κι αυτή τον αγαπά. Αυτός επικροτεί τις νεόκοπες φιλοδοξίες της. Αυτή υποστηρίζει το ταλέντο του στην ποίηση. Η ταινία παρατηρεί σιωπηρά τους θριάμβους και τις ήττες της καθημερινής ζωής, όπως και την ποίηση που κρύβεται στις πιο μικρές λεπτομέρειες.

 

 


ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

TIME | STEPHANIE ZACHAREK | 21.12.16

 

ΠΩΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ;

Είχα επισκεφθεί το Πάτερσον πριν 25 χρόνια, καλεσμένος του γιατρού και ποιητή Ουίλλιαμς Κάρλος Ουίλλιαμς, του οποίου το έργο μου άρεσε πολύ. Περπάτησα μέχρι τους καταρράκτες και επισκέφθηκα τη βιομηχανική ζώνη της πόλης. Είναι ένα συναρπαστικό μέρος, σαν όραμα του Αλεξάντερ Χάμιλτον γύρω από τη δύναμη του βιομηχανικού τοπίου που συνθέτει μια ουτοπική πόλη. Με εξέπληξε επίσης και ο πλουραλισμός των κατοίκων του. Από το βιβλίο «Πάτερσον» του Ουίλλιαμς -παρεμπιπτόντως δεν είναι από τα αγαπημένα μου-, όπου ένας άντρας αποτελεί μια μεταφορά για την πόλη και το αντίστροφο, σκέφτηκα ότι θα έχει ενδιαφέρον να γράψω μια ταινία με πρωταγωνιστή έναν άντρα της εργατικής τάξης του Πάτερσον που είναι καλός ποιητής αλλά όχι γνωστός. Για πολλά χρόνια είχα την ιδέα αυτή σε μια κόλλα χαρτί στο συρτάρι μου και κατά καιρούς την ξαναδιάβαζα. Κι έφτασε η στιγμή να την κάνω ταινία.

ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ, ΤΟ ΠΑΤΕΡΣΟΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΟΛΗ, ΠΟΥ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΔΥΣΧΕΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ.

Δεν έκανα ντοκιμαντέρ, αλλά μια ταινία που θέλει να δείξει με τον πιο όμορφο τρόπο τα ουσιώδη σημεία της πόλης. Προσπαθήσαμε να κινηματογραφήσουμε με τον διευθυντή παραγωγής Μαρκ Φρίντμπεργκ τα θετικά σημεία της πόλης, τους ωραίους ανθρώπους, την αισιοδοξία, την καλλιτεχνική της πλευράς, χωρίς να επικεντρωθούμε ή να αναδείξουμε τα σημεία εκείνα που την αποσυνθέτουν πλήρως.

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΟΥΣ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ, ΔΕΙΧΝΕΤΕ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΥΦΕΣΗ ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΛΑΝΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΑ ΚΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΑ. ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΑΤΕ ΑΥΤΟ;

Το κέντρο του Πάτερσον είναι ένα ζωντανό μέρος, όπου αναμειγνύονται οι διαφορετικές κουλτούρες και άνθρωποι κάθε προέλευσης και τάξης. Φτηνά ρουχάδικα, μεξικάνικα ρεστοράν, αραβικά καταστήματα ειδών, κινέζικο φαστ φουντ, φαγητό σε πακέτο, κ.ά. Μου αρέσει όλο αυτό. Όπως και το να κοιτάς όλη αυτήν την εικόνα και τους ανθρώπους μέσα από το παράθυρο ενός λεωφορείου. Αγάπησα τα γυρίσματα του λεωφορείου που κράτησαν περίπου μια εβδομάδα και έδωσαν μια όμορφη, θεατρική ματιά στην ταινία μας.

Ο ΑΝΤΑΜ ΝΤΡΑΙΒΕΡ ΗΤΑΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ. ΠΩΣ ΚΑΤΑΛΗΞΑΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ;

Τον είχα δει σε πολλά και διαφορετικά πράγματα. Στο «Girls», στην τηλεόραση, στο «Inside Llewyn Davis», σε συνεντεύξεις του, στο «Frances Ha» και αλλού. Αγάπησα το πρόσωπό του και την ησυχία του. Η δουλειά μαζί του ήταν μεγάλη εμπειρία γιατί ήταν κάπως αντιδραστική. Ο ίδιος δεν μοιάζει και τόσο… ηθοποιός. Δεν βλέπει ποτέ τις ταινίες του, δεν του αρέσει να βλέπει τον εαυτό του στην οθόνη. Θέλει να κάνει αυτή τη δουλειά δουλεύοντας φυσικά τον χαρακτήρα που έχει να υποδυθεί. Δεν θέλει να αναρωτιέται πώς είναι, αλλά να γίνεται ένα με τον χαρακτήρα του έργου του. Ο Άνταμ μου θυμίζει πολύ τον Ρόμπερτ Μίτσαμ. Είναι ιδιαίτερη, αντιδραστική περίπτωση. Δεν θέλει να υποκρίνεται, αλλά να γίνεται πιστευτός.

ΣΕ ΓΕΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΠΑΝΤΩΣ, ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΤΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ ΣΑΣ.

Η καθοδήγηση του ηθοποιού με ιντριγκάρει πολύ. Είναι όλοι διαφορετικοί μεταξύ τους, είναι περίπλοκοι και πρέπει να χρησιμοποιείς κάθε φορά διαφορετικά εργαλεία για να τους καθοδηγήσεις. Είναι μια εμπειρία ζωής, δύσκολη βέβαια αλλά με πολύ συναίσθημα. Τους συμπαθώ πολύ ακόμη και φέρονται πότε-πότε παιδιάστικα, ανώριμα ή με νεύρα.

O ΠΑΤΕΡΣΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΕΧΝΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΕΚΤΕΘΕΙ. ΠΩΣ ΣΧΟΛΙΑΖΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ;

Πάντοτε υποστήριζα ότι πρέπει να εμπιστευόμαστε πρώτα-πρώτα τον εαυτό μας και αν κάνουμε τέχνη να ικανοποιούμε αυτόν. Να συνεργαζόμαστε μαζί του και να κάνουμε το καλύτερο δυνατό. Η επαφή με τον έξω κόσμο μόνο απορρύθμιση προκαλεί. Αυτή που χρειάζεται να εξασκούμε είναι τη διαίσθησή μας. Από τις πρώτες μου ταινίες έλεγα, ότι κάνουμε κινηματογράφο για τον εαυτό μας και μόνο. Αυτό μάλιστα είχε προκαλέσει και μια διαμάχη μου με τον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, έναν σκηνοθέτη που θαυμάζω για τη συμβολή του στην ιστορία και την ομορφιά του σινεμά, όταν πριν πολλά χρόνια είχαμε βρεθεί μαζί σε μια εκπομπή στην Ολλανδία. Μου είχε πει τότε θυμωμένος, μετά από μια τέτοια δήλωσή μου, ότι είναι κατακριτέο και ελιτίστικο να μην σκέφτομαι τον κόσμο αλλά μόνο τον εαυτό μου. Και του απάντησα, ότι είναι σεβαστά όσα μου λέει αλλά εγώ δεν θέλω να περάσω ένα μήνυμα στον κόσμο, αλλά να τον κάνω να αισθανθεί όσα αισθάνομαι εγώ για την ταινία αυτή. Έτσι έκανα και το «Πάτερσον», επηρεασμένος από την ποιητική σχολή της Νέας Υόρκης περί της ιδέας της γραφής από ένα άτομο: ο ποιητής στέκεται στην κορυφή του βουνού και λέει: Εδώ είναι αυτό που πιστεύω.

ΣΑΝ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΦΡΑΝΚ ‘Ο ΧΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ;

Ναι, είναι κάτι που προέρχεται από τους Ουίλλιαμς Κάρλος Ουίλλιαμς και Γουάλας Στίβενς επίσης. Δεν νιώθω ότι οι ταινίες μου πρέπει να έχουν ένα μεγάφωνο που να φωνάζουν τι είναι. Οι ταινίες μου είναι οριακές και δεν αγωνιούν να «χτυπήσουν» μεγάλο κοινό, διαφορετικά θα έχουν αποτύχει παταγωδώς.

ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΣΟΥ ΠΟΙΗΤΕΣ.

Θα σε εκπλήξω. Μου αρέσει ο Δάντης, ο οποίος θεωρώ ότι έγραφε σε μια γλώσσα του δρόμου, σαν το σύγχρονο χιπ χοπ δηλαδή. Τον διαβάζω σε καλή μετάφραση γιατί δεν ξέρω ιταλικά. Μου αρέσει ο Αρθούρος Ρεμπό, ένας επαναστάτης καλλιτέχνης, ένας παράξενο παιδί που έγραψε αριστουργήματα μόλις 19 χρονών. Μου αρέσει ο Γουάλας Στίβενς, όπως κι από τη σχολή της Νέας Υόρκης ο Φρανκ Ο’ Χάρα, ο Τζον Άσμπερι, κ.ά.

 

 


ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

 

Σκηνοθεσία & Σενάριο: Τζιμ Τζάρμους

Φωτογραφία: Φρέντερικ Ελμς

Μοντάζ: Αφόνσο Γκονκάλβες

Μουσική: Σκερλ

Παραγωγοί: Τζόσουα Άστραχαν, Κάρτερ Λόγκαν

Παίζουν: Άνταμ Ντράιβερ, Γκολσεφτί Φαραχανί, Μπάρι Χένλεϊ, Κλιφ Σμιθ, Τσάστεν Χάρμον, Ουίλλιαμ Τζάκσον Χάρπερ

Χώρα Παραγωγής: Η.Π.Α.

Έτος Παραγωγής: 2016

Διάρκεια: 113 λεπτά

Διανομή: ΑΜΑ Films

 

 


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

 

O Τζιμ Τζάρμους θεωρείται μία από τις πιο επιδραστικές μορφές του αμερικανικού ανεξάρτητου σινεμά. Οι ταινίες του συχνά διακρίνονται για τον υπερβατικό μινιμαλισμό τους και την ανατροπή των παραδοσιακών κινηματογραφικών ειδών, όπως της ταινίας δρόμου, του γουέστερν και του αστυνομικού.

 

Ενδεικτική φιλμογραφία

1980 Διακοπές διαρκείας

1984 Stranger than Paradise

1986 Στην παγίδα του νόμου

1989 Mystery Train

1995 Ο νεκρός

1999 Ghost Dog: The Way of the Samurai

2005 Τσακισμένα λουλούδια

2013 Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί

2016 Paterson

2016 Gimme Danger

 


 

 


 

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.