Playtime (1967)

Η AMA FILMS ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ

PLAYTIME

ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΩΜΩΔΙΩΝ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΖΑΚ ΤΑΤΙ

σε επανέκδοση με νέα ψηφιακή κόπια 4K

Βραβείο Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας 1968

Έξοδος  από 15 Σεπτεμβρίου 2022

στον κινηματογράφο ΑΣΤΥ (Κοραή 4) 

& από 26 Σεπτεμβρίου 2024 (στις 18:15)

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Τατί επιστρέφει στο ρόλο του Monsieur Hulot, έπειτα από περιοδικές εναλλαγές ανάμεσα σε πρωταγωνιστικούς και δεύτερους ρόλους. Ο ήρωας πρέπει να επικοινωνήσει με έναν Αμερικανό επίσημο στο Παρίσι, όμως χάνεται στο λαβύρινθο της σύγχρονης αρχιτεκτονικής και τα τεχνικά της μαραφέτια. Αιχμάλωτος της τουριστικής εισβολής, ο Hulot περιπλανιέται στο Παρίσι με ένα γκρουπ Αμερικανών τουριστών, σκορπίζοντας τον πανικό όπως μόνο εκείνος ξέρει!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Βραβείο Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας 1968 

*****
TIME OUT 

*****
EMPIRE 

*****
NEW YORK TIMES

*****
LITTLE WHITE LIES

*****
TIMES

Η τέταρτη σημαντική ταινία του Ζακ Τατί, και ενδεχομένως η πιο τολμηρή.

Το αριστούργημα όλων των κωμωδιών σε επανέκδοση με νέα ψηφιακή κόπια 4K

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΖΑΚ ΤΑΤΙ

Ο Ζακ Τατί (Jacques Tati, 9 Οκτωβρίου 1907 – 4 Νοεμβρίου 1982) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και κωμικός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε ως Jacques Tatischeff από Ρώσο πατέρα και Ολλανδέζα μητέρα στο Παρίσι. Σήμερα θεωρείται από τους πρωτοπόρους του σύγχρονου κινηματογράφου.

Έργο

Ο Τατί γύρισε συνολικά μονό έξι μεγάλες ταινίες, σε πέντε από τις οποίες παίζει το ρόλο του Κυρίου Ιλό (Monsieur Hulot). Η μεγαλύτερη επιτυχία του θεωρείται η ταινία Mon Oncle στη οποία ο Monsieur Hulot είναι ο αγαθός συμπέθερος σε μια οικογένεια βιομηχάνων. Σε μια κοινωνία παριστάνει το άτομο μιας παλαιάς εποχής και η άγνοιά του των νέων συνθηκών κρίνει με πολύ χιούμορ τις νέες καταστάσεις. Η ταινία ενεργεί ως συμπαραδηλούμενη κριτική προς την αναπτυσσόμενη μοντερνιστική αρχιτεκτονική που στα τέλη τις δεκαετίας του 1950 αποτελούσε την προδιαγεγραμμένη δομική σύνθεση των προαστίων του Παρισιού. Έχει συνεπώς υποτεθεί ότι η ταινία είναι και μια μεταφορική αντίδραση στη σχολή του γλωσσολογικού δομισμού, που εκείνη την εποχή γνώριζε μεγάλη άνθηση χωρίς να διασπά του σημαινόμενο του γέλιου, όσο θα ήθελε ο Τατί.

Η μεγάλη επιτυχία τον παροτρύνει στην ταινία Playtime που περιγράφει τη ζωή στο Παρίσι του μέλλοντος. Όλα είναι πλέον σύγχρονα και ανώνυμα. Η κοινωνική κριτική υπερτερεί και τα αστεία είναι ελάχιστα. Σήμερα αυτή η ταινία θεωρείται από ειδικούς η καλύτερη ταινία του Τατί, αν και μνημονεύεται συνήθως μόνο για την άριστη σκηνοθεσία της (και όχι για κοινωνικούς λόγους). Η κοινωνική κριτική άλλωστε διέφευγε από το μεταστρουκτουραλιστικό μοντέλο του 1960, το οποίο καταστρατηγούσε την κλασσική μαρξιστική θεωρία του κοινωνικού προτσές (Prozess) και συνήγαγε στην εξωϊστορική αποκείμενη συνείδηση του προ-αλλοτριωμένου υποκειμένου. Κατά τον γνωστό κριτικό Dickie αυτό το σημείο αποτελεί και την αφομοίωση του νιτσεϊκού στοιχείου από τον Τατί δίνοντας μια ξεχωριστή οντότητα στο μη-είναι της “αποδομημένης επαρχίας”. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι πρόκειται για ένα έργο που κηρύσσει όχι μόνο την προ-νεοτερικότητα αλλά και αυτό που η σύγχρονη αποδόμηση στην αρχιτεκτονική ερμηνεύει ως αστική έξοδο.

Το τελευταίο του μεγάλο έργο ήταν η πολύ κωμική ταινία Traffic. Ο πρωταγωνιστής Hulot είναι ένας βιομηχανικός σχεδιαστής που δουλεύει για μια εταιρία οχημάτων, και κατά την διάρκεια της οργάνωσης μιας έκθεσης κάποια πράγματα πάνε στραβά. Η μεγάλη επιτυχία όμως δεν κάλυψε τα χρέη της προηγούμενης.

Πέθανε στις 4 Νοεμβρίου 1982 στο Παρίσι από πνευμονική εμβολή, σε ηλικία 75 ετών.

Βραβεία

• Βραβείο Λουί Ντελούκ (1953)
• Jury Prize (1958)
• Τιμητικό βραβείο Σεζάρ (1977)
• Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας (1959)

Φιλμογραφία

• 1932 – Oscar, champion de tennis (μικρού μήκους)
• 1934 – On demande une brute
• 1935 – Gai dimanche (μικρού μήκους)
• 1936 – Soigne ton gauche (μικρού μήκους)
• 1938 – Retour à la terre (μικρού μήκους)
• 1945 – Sylvie et le fantôme
• 1946 – Le Diable au corps
• 1947 – L’École des facteurs (μικρού μήκους)
• 1949 – Jour de fête (Μέρα Γιορτής)
• 1953 – Les Vacances de Monsieur Hulot (Οι διακοπές του κυρίου Υλό)
• 1958 – Mon oncle (Ο Θείος μου)
• 1967 – Playtime
• 1967 – Cours du soir (μικρού μήκους)
• 1968 – Baisers volés
• 1971 – Trafic (Ο κύριος Ιλό στο χάος της κυκλοφορίας)
• 1972 – Obraz uz obraz (Τηλεοπτική σειρά)
• 1974 – Parade (Τηλεοπτική παραγωγή)
• 1978 – Forza Bastia 78 ou l’île en fête (Ντοκιμαντέρ)

#Playtime

TRAILER

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Ζακ Τατί

Σενάριο: Ζακ Τατί, Ζακ Λαγκράντζ, Αρτ Μπούτσβαλντ 

Πρωταγωνιστούν: Ζακ Τατί

Χώρες παραγωγής: Γαλλία, Ιταλία

Γλώσσα: Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά

Έτος παραγωγής: 1967

Διάρκεια: 124’

Είδος: Κωμωδία

Εταιρείες Παραγωγής: Specta Films, Jolly Film